Ο Πειραιάς δεν είναι οικόπεδο προς εκμετάλλευση.
Η επιδρομή της αντιπαροχής άλλαξε βίαια τη φυσιογνωμία του Πειραιά. Όσα διατηρητέα κτίρια και παλιά αρχοντικά διασώθηκαν κράτησαν ζωντανό ένα κομμάτι της ιστορίας του. Μαζί τους, σε πολλές περιπτώσεις, διασώθηκαν αυλές, πράσινο και πολύτιμοι ελεύθεροι χώροι.
Σήμερα, η νέα οικοδομική επέλαση θέτει ξανά το ίδιο μεγάλο ζήτημα: μέχρι πού θα φτάσει η τσιμεντοποίηση της πόλης;
Δεν μπορούμε να αποδεχόμαστε την εγκατάλειψη της αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς ως φυσιολογική εξέλιξη. Ούτε να αντιμετωπίζουμε κάθε διαθέσιμο τετραγωνικό μέτρο ως ευκαιρία οικοδομικής εκμετάλλευσης.
Και εδώ υπάρχει πολιτική ευθύνη.
Η δημοτική αρχή, αλλά και τα συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης, η ΠΕΔΑ και η ΚΕΔΕ, οφείλουν να δώσουν συγκεκριμένες απαντήσεις.
Ποιο είναι το σχέδιο για τη διάσωση των διατηρητέων κτιρίων; Ποιες πρωτοβουλίες αναλαμβάνονται και τι διεκδικείται από την Πολιτεία ώστε να δοθούν ουσιαστικά κίνητρα στους ιδιοκτήτες για την αποκατάστασή τους; Πώς προστατεύονται η ιστορική φυσιογνωμία της πόλης, το πράσινο και οι ελεύθεροι χώροι μέσα στον νέο πολεοδομικό σχεδιασμό;
Εδώ και χρόνια ζητάμε καταγραφή, αξιολόγηση και οργανωμένο πρόγραμμα διάσωσης και αξιοποίησης των ιστορικών κτιρίων.
Γιατί για εμάς η ανάπτυξη δεν είναι απλώς περισσότερα τετραγωνικά, υψηλότερες οικοδομές και μεγαλύτερες αξίες ακινήτων.
Ανάπτυξη που δεν επιστρέφει αξία στην κοινωνία, που δεν σέβεται την ιστορία και δεν βελτιώνει τη ζωή στις γειτονιές, είναι κούφια ανάπτυξη.
Ο Πειραιάς έχει ανάγκη από επενδύσεις και ανανέωση. Αλλά η πόλη δεν μπορεί να σχεδιάζεται αποκλειστικά με τους όρους της κτηματαγοράς.
«Ο Πειραιάς αλλάζει», μας λένε.
Αλλά όταν η αλλαγή μετριέται με μεγαθήρια, τσιμέντο και αξίες ακινήτων, το ερώτημα παραμένει:
Αλλάζει ο Πειραιάς για τους ανθρώπους του ή μετατρέπεται σε μια πόλη στα μέτρα της κτηματαγοράς;