Αληθεύει ότι ο Τσίπρας κι ο Σαμαράς, παρά τις διαφορές ύφους, ήθους και θέσεων, δείχνουν μια αμοιβαία κατανόηση τελευταία; Ναι, για όποιον βλέπει…, ισχύει!
Κοινός τους στόχος είναι ο Μητσοτάκης; Φυσικά, ναι, δεν το κρύβουν.
Γιατί όμως χτυπούν κι οι δυο τον Μητσοτάκη και τον λιμάρουν όσο μπορούν από δεξιά κι αριστερά; Είναι άραγε κίνητρό τους η… ζήλια; Ας μην είμαστε αφελείς.
Κι οι δυο έχουν διατελέσει πρώην πρωθυπουργοί κι υπηρέτησαν κι οι δυο μνημόνια που ήξεραν πόσο βλαπτικά ήταν για την Ελλάδα. Το έζησε το α’ εξάμηνο του 2015 ο Τσίπρας, το διακήρυξε, άρα το γνώριζε, στα Ζάππεια ο Σαμαράς.
Κι οι δυο βλέπουν τώρα, σε συνθήκες ημι-μνημόνιου -δηλαδή υπαρκτών περιορισμών αλλά και σχετικής αυτονομίας- ότι αυτό που συντελείται στην Ελλάδα από την Μητσοτάκης ΑΕ είναι μια κανονική ληστεία της χώρας και των κατοίκων της. Βλέπουν ότι εφαρμόζονται πολιτικές συγκέντρωσης κεφαλαίου στα χέρια λίγων καρτέλ που οδηγούν την χώρα στην ερημοποίηση από ανθρώπινο δυναμικό και στην απώλεια κυριαρχίας. Λογικό είναι λοιπόν κι οι δυο να έχουν κοινό στόχο να σταματήσει επιτέλους η αφαίμαξη της χώρας από τα τρωκτικά.
Για όποιον έχει απορίες, αυτή είναι η βάση της σχέσης των Τσίπρα και Σαμαρά. Κι είναι παρήγορο που υπάρχουν αυτά έστω τα αντίβαρα στην ισοπεδωτική κυριαρχία της Μητσοτάκης ΑΕ, δηλαδή του ισχυρού πυρήνα ΠαΣοΚ-ΝΔ που συρρικνώθηκε από το 80% του 2009 στο 40% του 2023 και συνεχίζει να ηγεμονεύει στην χώρα υπό τον Κυριάκο παρά τις καταστροφές που μάς επιφύλαξε αυτά τα χρόνια.