O Φίλιππος Τσεμπερούλης, είναι ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες μουσικούς. Παιδί και αυτός της δεκαετίας 60-70, που έφερε την επανάσταση στην μουσική σκηνή, βρέθηκε να παίζει με “μοντέρνα” συγκροτήματα της εποχής, αλλά πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε σπουδαία μονάδα, έγινε περιζήτητος μουσικός στον χώρο της δισκογραφίας, που εκείνα τα χρόνια προχωρούσε δυναμικά σε ποιότητα και πωλήσεις και συνεργάθηκε με όλους τους σπουδαίους συνθέτες της εποχής.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ…
Της ημέρας
ΕΣΤΙΑ, σήμερα…
Ούτε απαγόρευση μα ούτε και “αρπαχτές”…
Δ. Καπράνος
O Φίλιππος Τσεμπερούλης, είναι ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες μουσικούς. Παιδί και αυτός της δεκαετίας 60-70, που έφερε την επανάσταση στην μουσική σκηνή, βρέθηκε να παίζει με “μοντέρνα” συγκροτήματα της εποχής, αλλά πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε σπουδαία μονάδα, έγινε περιζήτητος μουσικός στον χώρο της δισκογραφίας, που εκείνα τα χρόνια προχωρούσε δυναμικά σε ποιότητα και πωλήσεις και συνεργάθηκε με όλους τους σπουδαίους συνθέτες της εποχής.
Το χρώμα και το συναίσθημά του στα πνευστά, ήταν-και παραμένει- μοναδικό.
Ξαρχάκος, Μαρκόπουλος, Θεοδωράκης, Λοΐζος, Λεοντής, Καλδάρας, Κουγιουμτζής, Πλέσσας, Χατζηνάσιος, Σπανός, Κραουνάκης, Μαμαγκάκης, Μικρούτσικος, Καπνίσης, Μουζάκης, Λαβράνος, Ιγναντιάδης, Νικολόπουλος, Βαρδής, Τόκας, δηλαδή το σύνολο σχεδόν της σύγχρονης μουσικής μας σκηνής, του εμπιστεύθηκε έργα του και τον καλούσε να μετάσχει στις σπουδαίες ηχογραφήσεις και τις μεγάλες συναυλίες, που-τότε- προκαλούσαν το ενδιαφέρον του κοινού.
Διαβασαμε μια ανάρτησή του, με την οποία συμφωνούμε απολύτως και την αναδημοσιεύουμε.
“Φτάνει πια η εμπορευματοποίηση των μεγάλων μας δημιουργών! Το κράτος οφείλει, κάθε χρόνο, να τιμά τη μνήμη των σπουδαίων καλλιτεχνών μας με θεσμοθετημένες, μεγαλειώδεις συναυλίες. Είναι θλιβερό να βλέπουμε την πρωτοβουλία των κληρονόμων, σε συνεργασία με σωματεία και Δήμους, να μετατρέπεται σε “οργανωμένες περιοδείες” από άκρη σε άκρη της Ελλάδας.
Το χειρότερο; Χρησιμοποιούνται τραγουδιστές εντελώς άσχετοι ηχοχρωματικά με το ύφος των δημιουργών, επιστρατεύοντας μάλιστα το νέο τέχνασμα: την συμμετοχή της δήθεν “Ορχήστρας του… (όνομα θανόντος)”.
Έλεος πια! Εσείς που βαφτίζετε “μουσικούς της ορχήστρας του” ανθρώπους που δεν έχουν προσφέρει τίποτε απολύτως στους συγκεκριμένους καλλιτέχνες, υποτιμάτε την νοημοσύνη μας.
Όλοι εμείς που καταθέσαμε την ψυχή μας, τον ήχο μας και την μουσική μας φρασεολογία στην ελληνική δισκογραφία, ξέρουμε πολύ καλά την αλήθεια.
Η εκμετάλλευση του τίτλου “Ορχήστρα του τάδε” γίνεται αποκλειστικά και μόνο για εμπορικούς λόγους.
Σταματήστε, επιτέλους, το εμπόριο στις πλάτες μεγάλων καλλιτεχνών που δεν είναι πια εδώ για να προστατέψουν το όνομά τους και την υστεροφημία τους.
Ας απαιτήσουμε από το κράτος τις τιμές που τους αξίζουν: μεγαλειώδεις παραγωγές, με τις κατάλληλες ορχήστρες, στο Ηρώδειο και στο Μέγαρο Μουσικής. Αυτό, και μόνο αυτό, θα ήθελαν και οι ίδιοι”…
Πόσο δίκιο έχει, ο Φίλιππος. Κάθε τόσο ακούμε για “ορχήστρα του τάδε”, με το όνομα ενός μεγάλου δημιουργού να ταλαοιπωρείται από χωρίου εις χωρίον, κάθε τόσο μας βομβαρδίζουν προβάλλοντας διάφορες συναυλίες με έργα μεγάλων καλλιτεχνών-με την άδεια ή με την παρότρυνση των κληρονόμων,- και παρουσιάζεται σειρά ονομάτων διαφόρων ερμηνευτών, οι οποίοι-όπως γράφει ο Τσεμπερούλης- ουδεμία σχέση έχουν-ως φωνές και ως ηχόρωμα- με το έργο του “τιμωμένου”. Στην ουσία, πρόκειται για καλά καμουφλαρισμένες “αρπαχτές”, όπως ονομάζονταν παλαιότερα αυτού του είδους οι “εξορμήσεις”.
Πρόκειται για το άλλο άκρο από το “απαγορεύω”, που είδαμε να εφαρμόζεται σε άλλες περιπτώσεις.
Ούτε η απαγόρευση ούτε το …όλοι μαζί μπορούμε να εκμεταλλευόμεθα το έργο των μεγάλων δημιουργών-μέσω των κληρονόμων- για λόγους καθαρά οικονομικούς.
“Και τί να κάνουν οι κήρονόμοι αφού δεν υπάρχει σήμερα δισκογραφία και δεν είναι επαρκή τα δικαιώματα;” θα πεί κάποιος.
Δυστυχώς, δεν φαίνεται να υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε τις συνεχώς αυξανόμενες “αρπαχτές”.
Το κράτος δεν μπορεί να παρέμβει, όταν τα “κληρονομικά” δεν το επιτρέπουν. Αλλά από την άλλη πλευρά, καλό είναι να ακούγονται κάποιες φωνές από υπεύθυνα χείλη, όπως του Φίλιππου Τσεμπερούλη. Πάντα υπάρχει ελπίδα, μην το ξεχνάμε…