Παρακολουθώντας έναν ακόμη εμπρησμό
Χωρίς αμφιβολία, η τραγωδία στην Σαλαμίνα είναι ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ!
Ναι, το νησί έχει μεταβληθεί πλέον σε σκουπιδότοπο, ναι, το νησί έχει δώθε-κείθε υπαίθριες χωματερές, δηλαδή χώρους που μπορεί να αναφλεγούν “με ένα σπίρτο”.
Αλλά χθες, είχαμε την ευκαιρία να δούμε με τα μάτια μας τον ΕΜΠΡΗΣΜΟ!
Από το “μπαλκόνι” της Κούλουρης, μετά το μπάνιο, πήγαμε για φαγητό στο “Καρνάγιο”, ένα παλιό, ταπεινό ταβερνάκι, έξω απο τον θόρυβο και τα “κοσμικά” ουζερί της Κούλουρης, που σε τιμές ξεπερνούν και την Βουλιαγμένη.
Εκεί, λοιπόν, από ένα τραπεζάκι του “Καρνάγιου”, απολαμβάναμε την θέα, με τους απέναντι λόφους, καταπράσινους και την θάλασσα “γυαλί”, ήρεμη και καταγάλανη.
Ξαφνικά (ο παλιός ρεπόρτερ “έχειι τον διάολο μέσα του”) , βλέπω λίγο άσπρο καπνό να ανεβαίνει στην κορυφή του απέναντι λόφου. “Φωτιά!” λέω, σχεδόν μηχανικά κι αμέσως-επειδή γνωρζίω τον τόπο απο παιδάκι- αποφαίνομαι για την τοποθεσία. “Πίσω είναι, Περιστέρια ή Κολώνες” λέω. Αναστάτωση γύρω, αλλά σε ελάχιστα λεπτά, ο καπνός απο τα Περιστέρια (πισω από τον λόφο) έχει γίνει μανιτάρι!
Καπνός μαύρος, κατάμαυρος, που λίγη ώρα αργότερα αρχίζει να “απρίζει”. Είναι εμφανές ότι έχουν φθάσει τα πυροσβεστρκά και ρίχνουν νερό. Η φωτιά μια μαυρίζει μια γίνεται άσπρη, δείγμα της μάχης που έχει αρχίσει.
Μπορεί να μην έχουμε εικόνα, αλλά καταλαβαίνουμε ότι γίνεται αγώνας. Και, ξαφνικά, πέντε λεπτά μόλις αφ’ ότου έχει εμφανισθεί ο καπνός, σηκώνεται άλλο “μανιτάρι”, σε απόσταση-με το μάτι-τουλάχιστον τριών-τεσσάρων χιλιομέτρων. “Κι άλλη φωτιά! Ανάψανε τα Περιστέρια και τώρα καίνε το “Αίας Κλαμπ” λέω, αναστατώνοντας πάλι τους γύρω και ενώ το “112” κοντεύει να σπάσει τα τηλέφωνά μας..
Επί τέλους, βρίσκω στο τηλέφωνο τον συμβολαιογράφο Δημητρη Πετσετάκη, φίλο και γείτονα στην Καστέλα, με σπίτι στα Περιστέρια.
“Καίγεται το δάσος από πάνω μας, εμείς έχουμε κατέβει στην παραλία, η φωτιά δείχνει διάθεση να κατέβει προς τα κάτω, γίνεται μάχη” μου λέει.
Σε λίγο, μου τηλεφωνεί η Ελένη Πέτρακα, που πολιτεύεται με την ΝΔ στην περιοχή.. “Ειμαι στα Σελήνια, η φωτιά, μετά τα Περιστέρια, είναι τωρα στην Γυάλα” μου λέει.
Άρα, κακώς η τηλεόραση και το ραδιόφωνο μιλούν για ‘Σελήνια”. Ναι, η Γυάλα ανήκε στον δημο Σεληνίων., αλλά το αυτιστικό μας κράτος, έκανε όλο το νησί έναν Δήμο, υδρολέφαλο, δύσκολο να διοικηθεί με όλες τις αμαρτίες της παραδοσιακής ξεροκεφαλιάς και την δύναμη που εξακολουθούν να έχουν τα ”σόγια”.
Δυο εστίες, λοιπόν, στην καρδιά του δάσους, με διαφορά πέντε λεπτά, όσο να κάνει την απόσταση ένα “μηχανάκι” που θα πετάξει το μπουκάλι με το φυτίλι ή θα βάλει φωτιά στα ξερόχορτα και θα πατήσει γκάζι!
Δυο άνθρωποι βρέθηκαν απανθρακωμένοι στα Περιστέρια, μεσα στο σπίτι τους. Κρίμα κι άδικο. Αλλά το σπίτι τους μάλλον θα ήταν “μέσα στα πεύκα”. Ακομη το λένε κάποιοι και καμαρώνουν. “Έχουμε σπίτι μέσα στα πεύκα”! Σαν να το έχουν., δηλαδή, σε ναρκοπέδιο!
Στη Σαλαμίνα-για τις αμαρτίες της οποίας γράφουμε συνέχεια τον τελευταίο καιθό-είδαμε “σε αργή κίνηση” έναν ακόμη εφιαλτικό εμπρησμό.
Το νησί χρειάζεται να διοικηθεί σωστά, χρειάζεται να βοηθηθεί, χρειάζεται να καθαρίσει. Το “ένα νησί-ένας Δημος” κατέστρεψε όλη την Σαλαμίνα. Δεν το βλέπουν;